پائیزی جان

در پرتوی از طلوع خواستگاه نگاه تو،
جان را به سرا پرده ی خیال سپردم...
جا ماندم در آن وقتِ اسیری تو...
و تو با معنای خودت، معنایم کردی...
میان جشن تولدِ آخِرین آلاله ای که خاطره ای از ما را نوید آورد...
بر دیواری که پنجره ها را بی فاصله خط کشید...
تو با هوای خودت، مرا بی هوا بردی،
پشت شهری که سمن بویان، غبار غم را به حبابی رها کردند...
و پری رویان را در قراری از دلِ حافظ به سرایش رساندند...
اما چه دیر...
چه قیصر راست گفت: " ای دریغ ... ناگهان
چه زود
دیر می شود."
چه زود...
وای که عاشقانه های ما چه بی هوا، سفرنامه می نویسند... چه بی هوا،
آواز بی خبری از دلدادگی سر می دهند...
و ما چه راحت فصل تازه ای را با تلخی نمک می زنیم...
چه راحت غروب را به شعور طلوع، زیبا می بینیم،... بدون آنکه برای بیداری و دیدن آغاز طلوع، خواب را خواب کنیم.
چه راحت...
ما پائیز را بهانه کرده ایم، برای رفتن...
ما خزان را برای باریدن،
با چه چشمان خیره ای بهانه کرده ایم...
صدای رفتن، رفتنی نیست...
بیشتر به ماندن می ماند.
وای که چه عاشقانه،
چه دلداده، نفرت را در آغوش چشمانمان کشیده ایم... با غمی از این فصل روزگار...
وای که نمیدانیم،...
وجودمان از چه وجودی در این تمامِ زمین جا مانده است.
خیال را خسته کردیم،... خسته،...
از این همه آوازهایی که از تمامِ عبادت خالصمان جان داد!!!... بی جان...
و تو دیگر به دیگران نماندی...
و با هوای خودت، مرا بی هوا بردی...
به آرامگاهی که از سنگ فرش چهل ستون ساختی... نزدیک در همسایگی دیار هشت بهشت...
وای از ما...
من با تو... تو با من... ما با هم چه بر سر روزگارمان آوردیم؟... چه کرده ایم؟
چه برسرمان آمد که این طور خود گم کرده به دنبال دست آویزی از دور، خیالی را نقش می زنیم...؟
کوله بارمان کجا جا ماند؟... کجای این فصل عرق ریز بی طاقت...؟
کجا؟... که ما سکوت را مونس خود دیدیم...
تو با معنای خودت، معنایم کردی...
و من،... با تو به گذشته سر زدم...
میان چهار باغ خاطره...
که از سه راهی تمام آرزوهایمان،
بر روی نیمکتِ خیسِ دیدار،
مرا تنها، خیره به آسمان رها کرد...
در پرتوی از طلوع خواستگاه نگاه تو،
در قدمگاهی که برای ما فصل را ورق زد.
و ما... ماندیم،
دلتنگ تر از تُنگ بلور...
در یک عمر پریشانی...
یکی در قاف قرار...
یکی در عین عبور...

نویسنده :علیرضا_مقدّس

کارگاه بیداری بیان...